هیچ کس کامل نیست! سیاه و سفید دیدن جهان افتادن در دام توهم است و هیچ کس با توهم نتوانسته به موفقیت برسد. مطلق‌گرایان اشخاصی هستند که سعی می‌کنند هر کاری را در حد بالاترین استانداردهایش انجام دهند. چه در محیط کار، چه در ورزش، آشپزی، کارهای شخص و... مانند تمامی ویژگی‌های اخلاقی دیگر، آنها در درجات مختلفی از مطلق‌گرایان قرار می‌گیرند.

مطلق‌گرایان را می‌توان بر اساس انعطاف‌پذیری درباره استانداردهایشان به دو دسته تقسیم کرد: مطلق‌گرایان نرمال که استانداردهای بالایی برای خود در نظر می‌گیرند اما در موقع لزوم استانداردهایشان را پایین می‌آورند و مطلق‌گرایان عصبی که هیچگاه حس نمی‌کنند که کارشان را به درستی انجام داده‌اند. آنها درباره خطا بسیار متعصب و بی‌گذشت‌اند و همواره خود را به باد انتقاد می‌گیرند.

 

ریسک بیماری

مطلق‌گرایان نرمال معمولاً در زندگی به موفقیت‌های قابل ملاحظه‌ای می‌رسند. مطلق‌گرایی نرمال معمولاً صفت اخلاقی خوبی است، چه شما یک بانکدار باشید، یا یک قهرمان ورزشی، هنرمند، بازیگر یا ساختمان ساز، زیرا شما را در آنچه انجام می‌دهید به موفقیت می‌رساند. برای مثال بسیاری از قهرمانان بزرگ ورزشی از نظر مطلق‌گرایان نمره بالایی می‌آورند.

 

اما مطلق‌گرایان افراطی یا عصبی که به شدت از خود انتقاد می‌کنند، خود را از نظر اختلالات روانی و جسمانی در ریسک قرار می‌دهند و دچار عوارضی بشرح ذیل می شوند:

افسردگی – اعتیاد به مشروبات الکلی – فوبیای اجتماعی – بیماری های قلبی عروقی – وسواسی شدن حاد – وسواس شخصیتی شدید – خودکشی – بی اشتهایی عصبی – ناتوانی در تفکر و نوشتن

 

ابعاد مطلق‌گرایان

طبق یک آمار ابعاد متفاوت از مطلق‌گرایی به شرح زیر است:

 

1-نگرانی درباره اشتباهات: مطلق‌گرایان در هنگام اشتباه بیشتر از مردم عادی ناراحت می‌شوند زیرا می‌ترسند دیگران درباره‌شان بد بیندیشند. در نتیجه این افراد برای تصحیح اشتباه خود کمتر از دیگران کمک می‌خواهند و اصرار زیادی برای پوشاندن اشتباه دارند. نگرانی زیاد درباره خطاها می‌تواند منجر به فوبیا و اختلالات روانی شود.

 

2-استانداردهای شخصی: تعیین استانداردهای بالایی که شما فکر می‌کنید حتماً باید به آن رسید، یک ویژگی معمول در بین هر دو نوع مطلق‌گرایی است. در صورت عدم انعطاف‌پذیری می‌تواند منجر به اختلال در اشتها (بی اشتهایی عصبی) شود.

 

3-توقع والدین: تلاش فراوان برای زندگی طبق توقعات والدین نیز یکی از صفات معمول مطلق‌گرایان است. دلیلش زندگی مدام با خانواده و دریافت عشق و محبت از آنها بصورتی است که فرزند به سوی توقعات آنها راهنمایی شده و در همین راه بزرگ می‌شود. این فرزندان از ترس رد شدن از سوی خانواده برای مقبول بودن هر کاری می‌کنند. گاهی اوقات به دلیل انتقاد بیش از حد والدین فرزند دچار این حس می‌شود که هیچ گاه به کمال مطلوب والدین نخواهد رسید و این ترس در او ایجاد می کند.

 

4- شک در کارها: احساس بی‌اطمینانی نسبت به کاری که انجام و تمام شده یکی دیگر از صفات معمول این اشخاص است. بنابراین کار را رها نمی‌کنند تا زمانی که از آنها خواسته شود و همواره دچار دو دلی هستند.

 

5- سازماندهی: مطلق‌گرایان مدام از خود ایراد می‌گیرند و سخت‌گیری می‌کنند و البته همواره تمایل دارند همه چیز منظم و مرتب باشد. این از نتایج مستقیم مطلق‌گرایان نیست اما در راه رسیدن به استانداردهایشان کمکشان می کند.

 

همانطور که گفته شد مطلق‌گرایی در حد مطلوب، صفتی پسندیده است، پس اگر چنین ویژگی را در خود می‌بینید، سعی کنید با رعایت اعتدال از به وجود آمدن هر گونه اختلال در زندگی خود به این دلیل، جلوگیری کنید.